Een lange weg naar de vrijheid, maar toch een overwinning. Tot ziens methylfenidaat!
De periode van de ‘ healing ’
De sjamaan vertelde me dat hij me kon helpen, en dus begon ik aan een nieuwe reis healing .
Onze sessies hadden twee hoofddoelen: mij ondersteunen bij het afbouwen van methylfenidaat en mij helpen weer contact te maken met mijn lichaam en het hier en nu, in plaats van voortdurend in mijn gedachten te verdwalen.
Er gebeurde niet meteen iets.
Ongeveer twee maanden lang verliep het leven zoals gewoonlijk.
Toen werd alles nog erger.
Niet een beetje slechter.
Veel erger.
De mentale rommel nam zo sterk toe als ik nog nooit eerder had meegemaakt. In plaats van rustiger te worden, werd mijn hoofd juist nog rumoeriger. Ik kan niet onder woorden brengen hoe moeilijk het werd om me te concentreren. Deze vergelijking komt in de buurt: het was alsof er een ‘deken van gedachten’ lag tussen mij en het laptopscherm of de papieren die voor me lagen. Alsof mijn innerlijke wereld zo ‘dicht’ was dat het zelfs mijn zicht vertroebelde. Waanzin! Ik was stiekem boos op mezelf dat ik weer voor zo’n intens healing was gegaan. Als je er eenmaal doorheen bent, ben je altijd dankbaar voor de healing , maar als je er middenin zit, is het een ware strijd met jezelf: delen van jezelf doen niet wat je wilt, je ervaart precies het tegenovergestelde resultaat, je verdrinkt in zelfmedelijden, je twijfelt aan de healing, je twijfelt aan het leven en je voelt je als een gek, omdat je dat ook bent.
Op dat moment leek het alsof de ‘ healing ’ volledig had gefaald.
Het leek op wat er was gebeurd na mijn therapie voor mijn eetstoornis. Voordat het patroon uiteindelijk verdween, werd het eerst nog heviger, alsof het zichzelf eerst volledig uitputte voordat het losliet.
Op dat moment had ik echter geen idee of dat ook voor deze kwestie gold.
Ik moest gewoon weer verder lopen, het onbekende tegemoet.
Healing afhankelijkheid van methylfenidaat
Mijn concentratievermogen ging zo sterk achteruit dat ik mijn dosis methylfenidaat heb verhoogd, alleen maar om nog enigszins te kunnen functioneren.
Dat versterkte natuurlijk ook alles wat ik zo vervelend vond aan de medicatie. Het holle gevoel. De angst. De voortdurende vrees dat de werking ervan zou afnemen voordat ik mijn werk af had. Dat ik constant ‘op mijn hoede’ was en sociaal gezien ronduit onhandig (als ik mezelf niet goed in de hand hield – wat ik gelukkig meestal wel deed).
Ik geloof tot op de dag van vandaag dat al mijn uitdagingen grotendeels onopgemerkt zijn gebleven door anderen, omdat ik er goed in was ze in goede banen te leiden. Dat kwam niet doordat ik bang was om beoordeeld te worden; als dat het geval was geweest, zou ik deze blogs zeker niet schrijven. Ik heb eerder altijd het gevoel gehad dat als iemand je betaalt om een klus te klaren, je die ook moet afleveren, en ik heb het nooit prettig gevonden om mijn worstelingen tot het probleem van iemand anders te maken. Mijn zaak, mijn verantwoordelijkheid. Mijn vrienden hebben het echter altijd geweten; ik verberg deze dingen niet. Ik denk dat het je verbindt met de juiste mensen. Ik ben gezegend met vrienden die er voor me zijn als ik om steun vraag, maar die me over het algemeen volledig mijn gang laten gaan en erop vertrouwen dat het wel goed met me komt. Wat ik – uiteraard – volledig beantwoord.
Terug naar die beproeving...
Op een gegeven moment werd het lijden als gevolg van methylfenidaat bijna komisch. Ik had zo’n hekel aan die medicijnen, maar toch was het het eerste waar ik aan dacht als ik wakker werd. Het is zo’n dubbel gevoel: je gaat door een hel, dus het biedt verlichting, maar het is ook een van de redenen waarom je door die hel gaat. Ik heb mijn arts twee keer gebeld en gevraagd of ze alsjeblieft! het recept wilden stopzetten, omdat ik het niet meer wilde. Ze weigerden. Twee keer!! Ze zeiden dat het mijn recht was om het recept te krijgen, en dat ze het niet konden intrekken omdat ik het nodig had voor mijn AD(H)D. Het was een absurde situatie 😅
Dus bedacht ik een belachelijk ritueel. Ik haalde het recept op en gooide het in de openbare prullenbak.
Maar een paar dagen later kreeg ik daar dan spijt van.
Dan overtuigde ik mezelf ervan dat ik het toch nodig had en belde ik de praktijk om te vragen of ik het recept voor de volgende maand al kon krijgen. Ik gebruikte alle mogelijke smoesjes: het recept ligt bij mijn moeder, ik ben op reis en heb het nodig voor de feestdagen, ik ben het kwijtgeraakt, ik zit in een overgangsperiode en heb extra medicijnen nodig. Oh mijn god, dokters! Haal het gewoon weg als iemand zich zo gedraagt!*
De medicatie hielp niet eens meer. Op dat moment ging het alleen nog maar om die dopamine-kick van 10 minuten! Dat kwam omdat de concentratieproblemen nu uit een heel andere hoek kwamen. Maar hoe leg je dat uit aan een arts? ‘De sjamanistische healing heeft mijn AD(H)D-patroon versterkt voordat het weer verdween, en nu zit ik opgescheept met wat zich lijkt te hebben ontwikkeld tot een verslaving, terwijl het niet eens meer werkt.’ Dat is niet iets wat je tegen conservatieve instellingen zegt.
Deze waanzin duurde maar liefst 1 jaar en 3 maanden.
Op een dag lag ik op de bank en viel ik in slaap. Ik droomde dat de twee helften van mijn hersenen (rechts en links) met elkaar verweven waren. Toen ik wakker werd, wist ik dat ik de medicijnen nooit meer zou gebruiken. Ik belde mijn arts en zei dat ik volwassen genoeg was om zonder medicijnen door het leven te gaan. Deze keer – hoe interessant – zeiden ze dat dat goed was en trokken ze het recept in. En inderdaad, ik heb ze nooit meer gebruikt, noch wilde ik ze nog hebben.
Juist op zulke momenten voel ik een overweldigend gevoel van liefde voor de magische werking van het universum. Door de intense achtbaanrit van de afgelopen maanden was mijn ‘energetische samenstelling’ veranderd en sloot die niet meer aan bij methylfenidaat. Ik was nu een ander mens. Mijn leven had zich op natuurlijke wijze aangepast aan het nieuwe energieveld en de nieuwe identiteit. Ik heb nooit meer aan de medicijnen en het probleem gedacht, tot nu, nu ik deze blog schrijf.
Van de ene op de andere dag was het alsof al die waanzin nooit had plaatsgevonden.
In deel 3 vertel ik hoe ik mijn concentratie weer terugkreeg.
Als je behoefte hebt aan ondersteuning bij je AD(H)D, kun je contact met mij opnemen. Ik raad je aan om meerdere sessies te volgen, met tussendoor huiswerk. De sessies omvatten alles wat ik zelf heb gebruikt om te genezen: sjamanistische healing met invloeden uit het systemisch werk, delenwerk, stream-of-consciousness-schrijven en diepgaand lichaamswerk (Healing -energiemassage).
*Ik beschrijf de gedachten die door mijn hoofd gaan. Ik ben mijn artsen dankbaar voor hun vertrouwen, zorg en steun. Als ik in hun schoenen had gestaan, zou ik hetzelfde hebben gedaan.
