Hoe energie healing niet alleen patronen en trauma’s heelt,
maar ook blokkades losmaakt die ons ervan weerhouden onze doelen te bereiken.
Een persoonlijk verhaal over mijn ervaring met het opheffen van blokkades door middel van energiewerk:
het behalen van mijn rijbewijs
Er zijn dingen in het leven die moeilijk te bereiken zijn en die lof en bewondering verdienen als je ze voor elkaar krijgt. En dan zijn er dingen die, althans in theorie, volkomen eenvoudig zouden moeten zijn. Zoals het halen van een rijbewijs.
Ik ben 6 (!!) keer gezakt.
Niet zes keer achter elkaar, wat in ieder geval een korte, intense periode van lijden zou zijn geweest. Nee, ik heb die ervaring over veertien jaar weten uit te rekken, waardoor het geheel uitgroeide tot een permanente, dreigende grijze wolk boven mijn hoofd. Een terugkerende, bijna dagelijkse herinnering dat ik niet in staat was om zelfs de meest alledaagse dingen te doen en dat ik nog steeds geen volwassene was.
Ik reed echt belachelijk. Ik reed veel te hard. Ik miste 75% van de verkeersborden. Ik trapte het gaspedaal in terwijl ik eigenlijk had moeten stoppen voor de ander (blijkbaar is dat asociaal rijgedrag). Soms reed ik heel vrolijk rond, voelde ik me helemaal op mijn gemak, totdat ik iets tegenkwam als een turbo-rotonde met een reeks regels die je blijkbaar van tevoren moest bestuderen en ontcijferen, dan raakte ik in de knoop en deed ik gewoon iets in een opwelling, waardoor ik iedereen in gevaar bracht.
Soms liet ik de officiële regels gewoon voor wat ze waren en deed ik gewoon wat goed voelde. Helaas bleek wat goede voelde, in deze context, altijd verkeerd te zijn.
Het lag niet aan een gebrek aan vaardigheid
Wat was er in vredesnaam mis met mij? Was het mijn Griekse rijinstinct (oranje licht = versiering) dat in opstand kwam tegen de veel te strenge en gereguleerde Nederlandse verkeersregels? Was het dat ik steeds onzekerder was geworden, tot het punt waarop ik slechter ging rijden in plaats van beter? Was ik echt zo dom dat ik na meer dan 150 rijlessen nog steeds niet kon autorijden 🙈? Het rijbewijs voelde als een zwart gat waar ik mijn zelfvertrouwen, geld en tijd in gooide, zonder daar iets voor terug te krijgen behalve onzekerheden en angsten.
Ik had geen antwoord op die vragen, maar wat ik wel wist, was dat mijn rijprestaties niet konden worden verklaard door een ‘gebrek aan vaardigheid’, aangezien de rijlessen er juist zijn om je die vaardigheden bij te brengen. Er moest iets diepers aan de hand zijn.
Concentratie was niet het probleem
Omdat het probleem zich jarenlang heeft voortgezet, moesten er heel wat dingen op hun plaats vallen en geregeld worden voordat ik deze basisvaardigheid onder de knie kon krijgen.
Allereerst heb ik mijn concentratie verbeterd door AD(H)D-symptomen aan te pakken. Dat deed ik echter omwille van het doel mezelf te helen, niet om het rijbewijs te halen.
Vervolgens benik gestopt met Ritalin. Ritalin zorgt ervoor dat je je op één ding vastpint en letterlijk alles om je heen over het hoofd ziet. Niet ideaal als je meerdere dingen tegelijk moet opmerken, je begrip van de situatie voortdurend moet bijstellen en snel moet reageren zonder je op één enkel detail te fixeren.
Maar het aanpakken van mijn concentratie was niet het hele verhaal. Ik faalde nog steeds, hoewel ik beter reed. Er waren nog meer factoren die mijn vermogen om vooruit te komen beïnvloedden.
Een eenvoudig, maar diepgeworteld probleem
Dus ik greep terug op mijn aanpak voor als ik iets niet kan oplossen door simpelweg actie te ondernemen: energie healing. Ik geloofde niet dat energie healing me op magische wijze zou leren parkeren, verkeersborden op tijd te herkennen of onder stress een voertuig te besturen. Maar ik geloofde wel dat er iets diepers aan de hand was. Door mijn eigen ervaring met energie healing was ik iets gaan begrijpen: soms is het obstakel dat voor ons ligt niet het probleem.
Soms is het gewoon datgene wat een onderliggend probleem aan het licht brengt.
Het onderliggende probleem kwam tot uiting in mijn extreme weerstand tegen het volgen van lessen. Ik had liever bijna alles gedaan dan 1 à 2 uur lang instructies krijgen over hoe ik een auto moest besturen. Het probleem kwam ook tot uiting in mijn onvermogen om feedback vast te houden: het ging het ene oor in en het andere weer uit. Het kwam ook tot uiting doordat zelfs de eenvoudigste instructies in mijn hoofd veranderden in onoverkomelijke obstakels, alsof een onzichtbare kracht in mij zich verzette tegen elke poging om te leren.
Maar waarom al die onnodige ‘ruis’? Die vraag kan nuttig zijn, maar er zijn grenzen aan de mate waarin nadenken over weerstand die weerstand daadwerkelijk kan veranderen. Bij energie healing gaat het er niet om een slimme verklaring te bedenken en te analyseren. Het gaat erom te werken met de ‘energetische afdruk’ van de weerstand zelf, zodat de emotionele lading kan verschuiven en je ongehinderd verder kunt gaan.
Wat we soms ervaren als luiheid, koppigheid, opstandigheid, weerstand of een totaal gebrek aan motivatie, is niet per se een 'karaktertrek'. Het kan iets diepers zijn dat wanhopig naar de oppervlakte wil komen om opgelost te worden.
Dus.. wat was het?
Ik heb een aantal healing-sessies over het onderwerp gedaan, en dit waren de blokkades die opkwamen:
De vrouwen in mijn familie zijn geen fervente automobilisten.De eerste reden: ik bleef trouw aan de familiepatronen. Mijn Nederlandse grootmoeder is bang om te rijden. Mijn moeder is bang voor de snelweg. Mijn Griekse grootmoeder heeft zelfs nooit een rijbewijs gehaald. Plotseling had ik gezelschap. Ik bleef trouw aan een ongrijpbare erfenis. Autorijden was de onzichtbare grens die bepaalde hoe ver ik mezelf toestond te gaan.
Het innerlijke kind dat niet volwassen wilde worden. Ergens achter die weerstand schuilde nog een andere ongemakkelijke waarheid: een deel van mij wilde niet volwassen worden. Opgroeien is geen eenduidig, uniform proces. We kunnen op sommige vlakken volwassen zijn en op andere vlakken nog steeds terughoudend zijn om onze verantwoordelijkheid te nemen. We kunnen de vrijheid willen die bij het volwassen zijn hoort, terwijl we ons verzetten tegen de verantwoordelijkheden die die vrijheid mogelijk maken. Een deel van mij schaamde zich en wilde dat dit belachelijke hoofdstuk voorbij was, een ander deel genoot er echt van om verzorgd te worden en rondgereden te worden.😁 En dat deel was vastbesloten om de situatie onopgelost te laten.
De vrouwelijke kant van achter het stuur zitten. En dan was er nog de vrouwelijke laag. Deze was bijzonder interessant omdat hij verder ging dan autorijden in de letterlijke zin. Achter het stuur zitten had, in mijn onbewuste beleving, iets te maken met vragen over macht, eigen regie en het voortouw nemen in een ‘mannelijke’ activiteit. Culturele conditionering werkte blijkbaar onbewust – op energetisch niveau – in mij door, ook al had ik die overtuigingen bewust verworpen. Ik moest voor mezelf iets oplossen op het niveau van het vrouwelijke collectieve onbewuste.
Er zat dus heel wat psychologisch en energetisch materiaal vast aan iets wat, op papier gezien, neerkwam op het draaien aan een stuurwiel en onthouden dat je niet door een stopbord heen mocht rijden.De omvang van het probleem in ons dagelijks leven zegt niet per se iets over de diepgang van de patronen die ermee samenhangen.
Hoe alles veranderde na de sessies
Op 'magische wijze' werd er een reeks gebeurtenissen in gang gezet waardoor ik kon slagen
Energie-healing sessies veranderen je energetische samenstelling. Dat betekent dat alles wat niet past bij ‘je nieuwe frequentie’ begint af te vallen, waardoor er ruimte ontstaat voor nieuwe omstandigheden, mensen en gebeurtenissen. Dit is wat er bij mij gebeurde:
Ten eerste ben ik van rijinstructeur en rijschool veranderd: ik begon een sterke afkeer te voelen tegen de rijschool en de instructeur die mij waren toegewezen voordat ik aan mijn laatste poging begon. Hij begon me uit het niets rare berichten te sturen. Ik was gewend aan instructeurs die liever een praatje maakten en flirtten, in plaats van me serieus les te geven (niet allemaal). Ik heb het contact onmiddellijk verbroken en ben ook op zoek gegaan naar een nieuwe rijschool.
De volgende rijschool wees me een instructeur toe die totaal anders was dan de anderen die ik in het verleden had gehad. Mijn laatste rijinstructeur was een bekwame, serieuze Afghaanse man met zeer conservatieve islamitische waarden, die hij dagelijks met toewijding en discipline in praktijk bracht. Hij had minder dan nul interesse in mij. Ik was dol op hem! Het resultaat was geweldig: instructie, oefenen, correctie en nog meer oefenen. Ik gaf hem achteraf de beste beoordeling die ik kon schrijven. Het kon hem niets schelen. Love him!
Hulp van de familie: ik ging naar Eindhoven en woonde een paar dagen per week bij mijn moeder en stiefvader om mijn rijbewijs te halen in een ‘makkelijkere’ stad dan Amsterdam. Vroeger was ze niet zo enthousiast over dit idee, maar nu werd ik ontvangen.
Werkrooster kwam goed uit: Het werk dat ik destijds deed, putte me mentaal uit, waardoor ik geen mentale of emotionele ruimte meer had om daarna nog ietswaar ik slecht in was én wat ik doodsaai vond te studeren. Maar tijdens de lessen voorafgaand aan mijn laatste poging droogde het werk plotseling op: er was een fusie op komst en het was onduidelijk welk van de twee bedrijven verantwoordelijk was voor de afhandeling van de aanbestedingen, waardoor ik weinig werk meer had.
Het juiste advies en de juiste hulp begonnen binnen te komen: terwijl de mensen om me heen me voorheen met rust hadden gelaten om zelfstandig te leren rijden (wat ik ook het liefst heb), werd het nu een ‘publieke aangelegenheid’. De juiste tips en hulp, kwamen nu vanzelf. Een van mijn healers adviseerde me om over te stappen op automaat, zodat ik in ieder geval aan één ding minder hoefde te denken. Mijn zwager gaf me een realiteitscheck: ‘Waarom rijd je zo hard? Het is niet alsof je ergens heen gaat.’ Mijn zus kalmeerde geduldig mijn veelvuldige tranenbuien over mijn onbekwaamheid. Mijn vrienden luisterden naar mijn eindeloze geklaag (sorry). Mijn stiefvader liet me oefenen in zijn geliefde Tesla (met zichzelf stevig op de passagiersstoel). En mijn moeder verbood me, vlak voor mijn eindexamen, mijn bontjas te dragen: “Daarin laten ze je nooit slagen.” Ze had gelijk.
Het CBR systeem werkte in mijn voordeel: vóór mijn laatste poging bekeek mijn examinator mijn dossier en stelde hij me gerust door te zeggen dat het volkomen normaal was om de eerste keer niet te slagen, en dat het deze keer wel goed zou gaan. Op de een of andere manier gaf het systeem niet aan dat dit eigenlijk mijn zevende poging was, wat wellicht zijn kijk op mij heeft beïnvloed.
Als ik terugkijk, zie ik hoe al deze stukjes in elkaar zijn gevallen. Eerst kwam het innerlijke energetische werk, dat me hielp te helen en volwassen te worden. Daarna trok deze nieuwe energie op zijn beurt de juiste omstandigheden aan.
Eindelijk: het rijbewijs
En toen, na 14 jaar, 6 mislukte pogingen, talloze rijinstructeurs, een belachelijke hoeveelheid drama en tranen en wat diepgaande emotionele en energetische verkenningen, ben ik dan eindelijk geslaagd. En izelfs met een compliment: je bent een heel bewuste bestuurder!
Hulp nodig met jouw ‘achilleshiel’? Dan kun je contact met mij opnemen. Ik werk als healer en help mensen te helen en te deblokkeren op een directe, ervaringsgerichte manier.
